Anastilosis

Anastilosis, yıkılmış ya da dağılmış bir yapının, büyük ölçüde kendi özgün parçaları kullanılarak yeniden ayağa kaldırılmasıdır. Sütun tamburları, başlıklar, arşitrav blokları ya da kemer taşları gibi yerde bulunan parçalar tek tek tanımlanır, özgün konumları belirlenir ve yerlerine yeniden yerleştirilir. Yöntem en çok antik yapılarda ve arkeolojik alanlarda uygulanır. Eksik parçaları yeni malzemeyle yeniden üreten rekonstrüksiyondan farkı, yapının esas olarak kendi taşlarıyla kurulmasıdır.

Anastilosisin ilkeleri

Uluslararası koruma yaklaşımı anastilosisi kabul edilebilir az sayıdaki yeniden kurma biçiminden biri olarak görür, ancak sıkı koşullara bağlar:

• Yapının büyük bölümü özgün parçalardan oluşmalıdır; yeni malzeme yalnız parçaları bir arada tutmak ve yapıyı güvenli hale getirmek için kullanılır.
• Eklenen yeni parçalar, özgünden açıkça ayırt edilebilmelidir.
• Her parçanın yeri kanıta dayanmalıdır: kırık yüzeylerin birbirine uyumu, kenet yuvaları, işçilik izleri ve ölçüler bu kanıtlardır.
• Yöntem, özgün parçalara zarar vermemeli; mümkün olduğunca geri dönüşebilir bağlantılar kullanılmalıdır.

Belgeleme, 3D model ve anastilosis

Anastilosis çalışması, sahadaki tüm parçaların numaralanıp ölçülmesiyle başlar. Fotogrametri ve lazer taramayla her bloğun 3D modeli üretildiğinde parçalar dijital ortamda denenip eşleştirilebilir; böylece hangi bloğun nereye ait olduğu sahada ağır parçaları taşımadan önce sınanır. Bu dijital deneme aynı zamanda restitüsyon önerisinin de dayanağı olur. Bu tür ölçekli 3D mimari modelleme çalışmaları, kurul sunumlarında yeniden kurulacak bölümü özgün ve yeni parçalarıyla açıkça gösterir.