Bağdadi

Bağdadi, ahşap dikme ve kuşaklardan oluşan bir iskeletin iki yüzüne, aralarında küçük boşluklar bırakılarak ince ahşap çıtaların çakılması ve bu çıtaların üzerinin sıvanmasıyla yapılan duvar ve tavan tekniğidir. Sıva, çıtaların arasındaki boşluklara girerek tutunur. Geleneksel uygulamada sıva kireç ya da alçı esaslıdır ve çatlamayı azaltmak için içine hayvan kılı, saman ya da kenevir gibi lifler katılır. Hımıştan farkı, iskeletin arasının kâgir dolgu yerine boş bırakılmasıdır.

Geleneksel Türk evinde bağdadi

Bağdadi, Türk evinin üst katlarında, iç bölme duvarlarında ve tavanlarda sıkça kullanılır. Çok hafif olduğu için üst katlarda çıkmaların ve cumbaların yükünü azaltır; ince bir duvarla geniş odalar elde edilir. Tavan altlarında ve saçak altı kaplamalarında da aynı teknik görülür. Hafifliğin bedeli ise daha zayıf ısı ve ses yalıtımı ile yangına karşı daha düşük dirençtir. Bu yüzden bağdadi duvarlı evlerde sıvanın bütünlüğü yalnız bir yüzey meselesi değil, yapının korunmasının da parçasıdır.

Rölöve ve restorasyonda bağdadi

Rölövede bağdadi duvarlar kesitlerde ahşap iskelet ve çıta katmanıyla birlikte gösterilir; sıvanın döküldüğü alanlar, çıta aralığını ve iskelet düzenini okumak için iyi bir fırsattır. Başlıca sorunlar sıvanın çıtadan ayrılıp kabarması, çıtaların paslı çivilerle birlikte gevşemesi ve nem nedeniyle iskelet çürümesidir. Onarımda sağlam sıva yerinde bırakılıp kenarlarından sabitlenir, eksik alanlar özgüne benzer lifli kireç ya da alçı sıvayla tamamlanır. Çimento esaslı sıva ağırdır, esnemez ve ahşapla birlikte çalışmaz; kısa sürede çatlayıp ayrılır.