Avlu

Avlu, mimarinin en eski ve en kalıcı fikirlerinden biridir. Dört yanı ya da birkaç yanı yapıyla çevrilen bu açık alan, dış dünyadan korunaklı ama gökyüzüne açık bir yaşam alanı sunar. Anadolu’nun geleneksel konutlarında, medreselerde, kervansaraylarda ve camilerin son cemaat yerlerinin önünde avlunun farklı yorumları görülür.

Avlunun iklim ve yaşamla ilişkisi

Sıcak ve kuru iklimlerde avlu, gölge, su ve bitkiyle serin bir mikroklima yaratır. Çevresindeki odalar ışığını ve havasını sokaktan değil avludan alır; bu da mahremiyeti korur. Avlu aynı zamanda ortak bir yaşam alanıdır: yemek, çalışma, çocuk oyunu ve misafir ağırlama burada iç içe geçer.

Çağdaş mimaride avlu

Konut sitelerinde, okullarda ve ofis binalarında avlu; içe dönük, sakin ve yeşil bir merkez olarak kullanılmaya devam eder. Derin planlı bir binanın ortasına açılan avlu, atriumdan farklı olarak üstü kapalı değildir, iklimle doğrudan temas kurar. Tasarlanırken güneşin avluya hangi saatlerde girdiği, yağmur suyunun nasıl uzaklaştırılacağı ve zemin kaplaması ile bitkilendirme birlikte düşünülür.

Avlular görselleştirmede çok etkili kareler verir. Avluya bakan bir kamera, çevresindeki cepheleri, gölge oyunlarını ve peyzajı aynı anda gösterir; doğru güneş açısı sahnenin bütün atmosferini belirler.